Związek Nauczycielstwa Polskiego, odnosząc się do przedstawionego projektu uchwały dotyczącej kierunków lokalnej polityki prorodzinnej, dostrzega potrzebę podejmowania działań wspierających rodziny oraz ułatwiających godzenie życia zawodowego i rodzinnego. Jednakże zaprezentowana diagnoza oraz proponowany kierunek działań pomijają kluczowe ograniczenia systemowe, których nieuwzględnienie może prowadzić do nieskutecznych lub wręcz pozornych rozwiązań.

W szczególności należy podkreślić narastający problem braku kadry pedagogicznej – zarówno w przedszkolach, jak i w szkołach. Rozszerzanie dostępności i elastyczności usług opiekuńczych, w tym wydłużanie godzin pracy placówek, bez równoczesnego zapewnienia odpowiedniej liczby nauczycieli i pracowników, jest rozwiązaniem nierealnym organizacyjnie. Już obecnie wiele jednostek funkcjonuje na granicy wydolności kadrowej, a niedobory personelu mają charakter strukturalny, a nie incydentalny.

Oba nowotarskie przedszkola funkcjonują w szerokim przedziale czasowym – od godziny 7:00 do 16:30, co w praktyce odpowiada pełnemu dniowi pracy wielu rodziców. Ewentualne dalsze wydłużanie czasu pracy tych placówek musi być oceniane nie tylko przez pryzmat oczekiwań rynku pracy, ale przede wszystkim realnych możliwości kadrowych oraz dobra dzieci.

Ponadto należy stanowczo zaznaczyć, że dziecko nie może być traktowane wyłącznie jako element systemu rynku pracy rodziców. W uzasadnieniu akcentuje się konieczność dostosowania opieki do aktywności zawodowej dorosłych, pomijając podstawowe potrzeby rozwojowe dzieci. W przypadku najmłodszych szczególnie istotne są:

• potrzeba odpoczynku i regeneracji,
• stabilny rytm dnia,
• ograniczenie nadmiernej liczby godzin spędzanych w instytucji.

Przebywanie dziecka w przedszkolu przez 10–12 godzin dziennie nie jest rozwiązaniem neutralnym z punktu widzenia jego rozwoju psychofizycznego. System edukacji i opieki powinien wspierać rodzinę, ale nie może zastępować jej w sposób nadmierny i długotrwały.

ZNP zwraca również uwagę, że proponowane podejście koncentruje się głównie na rozbudowie infrastruktury i organizacji opieki, pomijając kwestie jakości pracy placówek, warunków zatrudnienia nauczycieli oraz atrakcyjności zawodu. Bez realnych działań w tych obszarach – w tym poprawy wynagrodzeń i warunków pracy – nie będzie możliwe pozyskanie i utrzymanie kadry niezbędnej do realizacji nawet najlepiej zaprojektowanych usług publicznych.